16 maja 1944 r. pod Sucharami (położonych na terenie obecnej Ukrainy), żołnierze należący do I batalionu 77. pułku piechoty AK skutecznie rozbili oddział niemiecko-ukraiński. W wyniku starcia zginęło 37 żołnierzy niemieckich i ukraińskich oraz 8 polskich.
Bezpośrednią przyczyną akcji była sytuacja z 13 maja 1944 roku, kiedy to placówki AK zaalarmowały dowództwo 77. pułku piechoty o obecności oddziałów niemieckich, które w brutalny sposób próbowały egzekwować kontyngenty od lokalnej ludności. Major Maciej Kalenkiewicz „Kotwicz”, dowódca pułku, zdecydował o wysłaniu 1. kompanii I batalionu pod dowództwem ppor. Jana Wasiewicza „Lwa”, aby przeciwdziałać wrogim działaniom.
Wczesnym rankiem 16 maja oddział Armii Krajowej natknął się na dobrze zorganizowaną zasadzkę przygotowaną przez Niemców i ich ukraińskich kolaborantów. Ogniem zmuszono polskich partyzantów do opuszczenia dogodnych pozycji. Jednak wcześniejsze przygotowanie do ewentualnej walki pozwoliło na szybkie przegrupowanie. Zgodnie z planem wsparcia do akcji włączyły się dwa plutony AK.
Rozgorzała intensywna wymiana ognia. Dzięki przewadze taktycznej, zaskoczeniu i waleczności, Polacy zdołali przełamać opór przeciwnika. W wyniku starcia zabito 37 żołnierzy niemiecko-ukraińskich. Straty polskie wyniosły 8 zabitych, w tym dowódcę III plutonu, pchor. Wiesława Nowocienia.
W geście odwetu za wcześniejsze zbrodnie w Szczuczynie, przy ciałach poległych niemieckich żołnierzy polscy partyzanci umieścili kartki z napisem „Odwet za Szczuczyn”.
Wieczorem tego samego dnia 1. kompania została przerzucona do wsi Mociewczuki, gdzie znajdowało się obozowisko I batalionu. Kilka dni później, decyzją dowództwa, kompania została okresowo podporządkowana VII batalionowi.
Za męstwo i ofiarność w walce major Maciej Kalenkiewicz 17 maja 1944 roku wnioskował o odznaczenie Krzyżami Walecznych kilku uczestników starcia: ppor. Jana Wasiewicza, szefowej sanitarnej Henryki Nowocień (późniejszej żony słynnego cichociemnego Aleksandra Tarnawskiego) oraz pośmiertnie pchor. Wiesława Nowocienia.