21 maja 1813 roku zakończyła się dwudniowa bitwa między armią Napoleona a siłami prusko-rosyjskimi. Cesarz Francuzów odniósł wprawdzie zwycięstwo, ale nie osiągnął pełnego sukcesu, na który liczył – przeciwnikowi udało się uniknąć całkowitego rozbicia i wycofać się unikając decydującego starcia.
Po zwycięstwie Napoleona w bitwie pod Lützen 2 maja 1813 roku, armie prusko-rosyjskie pod dowództwem generała Piotra Wittgensteina i księcia Gebharda Leberechta von Blüchera rozpoczęły odwrót na wschód. Francuzi zajęli Drezno i kontynuowali pościg, licząc na szybkie rozstrzygnięcie wojny. W celu przyspieszenia manewru wydzielił 84-tysięczny korpus marszałka Neya, który miał oskrzydlić siły sprzymierzonych w okolicach Budziszyna.
Sprzymierzeni, liczący około 250 000 żołnierzy (w tym 30 000 kawalerii), wybrali korzystne pozycje obronne wokół Budziszyna, oczekując natarcia Francuzów. Napoleon dysponował siłami frontalnymi liczącymi 115 000 ludzi oraz oddzielnym korpusem Neya.
Korzystając z ukształtowania terenu, sprzymierzeni przygotowali obronę na pozycjach wokół Budziszyna. Napoleon, dążąc do oskrzydlenia i rozbicia wojsk koalicji, zdecydował się na manewr cęgowy, dzieląc swoje siły na dwa uderzenia: jedno pod jego osobistym dowództwem, drugie powierzone marszałkowi Neyowi.
20 maja rozpoczęły się pierwsze starcia. Napoleon, dowodząc głównym natarciem, przyparł siły koalicji do rzeki Sprewy. Ney, którego zadaniem było zamknięcie pułapki od północy, spóźnił się jednak z wykonaniem manewru, co umożliwiło wojskom Wittgensteina odwrót na wschód z relatywnie niskimi stratami i w zachowanym porządku.
21 maja Francuzi zmusili sprzymierzonych do opuszczenia pozycji obronnych. Straty francuskie wyniosły około 13 000 żołnierzy, natomiast wojska koalicji utraciły około 15 000–20 000 ludzi, w zależności od źródeł. Choć formalnie zwycięski, Napoleon nie osiągnął decydującego rozbicia przeciwnika. Przez co został zmuszony do przerwania kampanii wskutek wyczerpania wojsk, Napoleon podpisał 4 czerwca 1813 roku zawieszenie broni w Pläswitz. Rozejm ten trwał do sierpnia, kiedy to kampania została wznowiona i ostatecznie doprowadziła do klęski Napoleona w „Bitwie Narodów” pod Lipskiem w październiku 1813 roku.