20 grudnia 1995 roku rozpoczęła się operacja pokojowa NATO pod kryptonimem Joint Endeavour („Wspólny wysiłek”) w Bośni i Hercegowinie. Celem Implementation Force (IFOR) było wdrożenie w życie wojskowych postanowień porozumienia pokojowego z Dayton, które zakończyło trwającą ponad trzy lata krwawą wojnę domową na Bałkanach.
Wojna w Bośni i Hercegowinie (1992–1995) była jednym z najtragiczniejszych konfliktów w Europie po II wojnie światowej. Toczyła się pomiędzy trzema głównymi stronami: Bośniakami, Serbami i Chorwatami, a jej skutkiem były dziesiątki tysięcy ofiar śmiertelnych, masowe czystki etniczne oraz ogromne zniszczenia infrastruktury. Dopiero podpisanie porozumienia pokojowego w Dayton w listopadzie 1995 roku stworzyło realną szansę na zakończenie walk. Aby jednak pokój nie pozostał jedynie zapisem na papierze, konieczne było wprowadzenie go w życie przy pomocy międzynarodowych sił wojskowych.
15 grudnia 1995 roku Rada Bezpieczeństwa ONZ upoważniła NATO do realizacji wojskowych zapisów układu z Dayton. Na tej podstawie powołano wielonarodowe Siły Implementacyjne – IFOR, które od 20 grudnia 1995 roku znalazły się pod dowództwem NATO. Operacja otrzymała kryptonim Joint Endeavour („Wspólny wysiłek”). Dowódcą IFOR został amerykański admirał Leighton W. Smith Jr. Była to pierwsza w historii tak szeroko zakrojona operacja NATO prowadzona poza obszarem państw członkowskich, oparta na jednoznacznym mandacie ONZ.
W skład IFOR weszły nie tylko wojska państw NATO, ale także żołnierze krajów uczestniczących w programie Partnerstwo dla Pokoju oraz państw spoza Europy, m.in. Egiptu, Malezji i Pakistanu. Udział Rosji został uregulowany osobnym porozumieniem z NATO, co miało duże znaczenie polityczne w realiach powojennej Europy. Choć misja miała charakter pokojowy, jej uczestnicy działali w trudnym i niestabilnym środowisku, gdzie świeżo zawarte zawieszenie broni mogło w każdej chwili zostać zerwane.
Mimo pokojowego charakteru operacji, żołnierze IFOR wielokrotnie używali broni. Najbardziej znanym przykładem był atak artyleryjski z 23 sierpnia 1996 roku, wymierzony w pozycje serbskie prowadzące ostrzał moździerzowy.
Misja IFOR trwała do 20 grudnia 1996 roku i w dużej mierze spełniła swoje zadanie – doprowadziła do stabilizacji sytuacji militarnej i stworzyła fundament pod długofalowy proces pokojowy. Po wygaśnięciu jej mandatu NATO zdecydowało się na kontynuację zaangażowania w regionie, rozpoczynając misję SFOR (Stabilization Force), której celem było utrzymanie pokoju i zapobieganie wznowieniu walk. W kolejnych latach odpowiedzialność za stabilizację Bośni i Hercegowiny przejęły siły Unii Europejskiej – EUFOR Althea.