29 lipca 1794 roku w czasie trwającej insurekcji kościuszkowskiej doszło do starcia pomiędzy siłami powstańczymi dowodzonymi przez generała księcia Romualda Giedroycia a oddziałami rosyjskimi pod komendą księcia Siergieja Fiedorowicza Golicyna. Zwycięstwo wojsk litewskich miało nie tylko znaczenie taktyczne, ale również istotny wymiar propagandowy i moralny w kontekście trwającego narodowego zrywu przeciwko dominacji rosyjskiej.
Do spotkania obu stron doszło we wczesnych godzinach porannych. Już około czwartej rano oddziały litewskie natknęły się na uszykowane w szyku bojowym wojska rosyjskie. Dowództwo rosyjskie, przekonane o przewadze liczebnej i lepszym uzbrojeniu, podjęło próbę szybkiego rozstrzygnięcia starcia poprzez ofensywę. Powstańcze siły litewskie odpowiedziały jednak skoncentrowanym i skutecznym ogniem artyleryjskim, który znacząco zahamował impet ataku. Pierwsza faza walki, trwająca około czterech godzin, ograniczyła się do intensywnej wymiany ognia artyleryjskiego. W tym zakresie wyraźnie zarysowała się przewaga strony litewskiej – artylerzyści Giedroycia zdołali zniszczyć dwa rosyjskie wozy amunicyjne przy minimalnych własnych stratach.
W wyniku zaistniałej sytuacji generał Giedroyć podjął decyzję o przejściu do ofensywy. Do natarcia skierowano całość piechoty, w tym oddziały pikinierów i kosynierów. Skuteczność ataku wynikała z jego elementu zaskoczenia oraz spójnej organizacji. Rosyjskie siły, zmuszone do obrony, sformowały czworobok i rozpoczęły wycofywanie się z pola bitwy. Widząc oznaki dezorganizacji przeciwnika, dowództwo litewskie przystąpiło do decydującej fazy operacji: na tyły rosyjskiego ugrupowania skierowano kawalerię, podczas gdy z boku wznowiono natarcie piechoty wspieranej artylerią. Zmasowany atak doprowadził do załamania rosyjskiej formacji i całkowitej dezorganizacji jej odwrotu.
Paniczna ucieczka wojsk rosyjskich zakończyła się dopiero nad rzeką Muszą, gdzie część żołnierzy poniosła śmierć w trakcie próby przeprawy. Litewskie oddziały zabezpieczyły pole bitwy, zdobywając znaczne ilości uzbrojenia, amunicji i ekwipunku wojskowego. Próby wydobycia rosyjskiej artylerii z rzeki zaniechano ze względu na ogień nieprzyjaciela z przeciwległego brzegu.
Zwycięstwo pod Sałatami ukazało nie tylko sprawność taktyczną i determinację powstańczych sił litewskich, ale również ich zdolność do prowadzenia skutecznych działań ofensywnych przeciwko regularnej armii rosyjskiej. Starcie to stanowi przykład efektywnego wykorzystania ograniczonych zasobów wojskowych oraz dowództwa opartego na trafnej ocenie sytuacji taktycznej.